ز خورشید جمالش تا عرق سازد عیان انجم

به گردون می شود در دیده حیرت نهان انجم

سر زلفش ز دستم رفت اشکم ریخت از مژگان

که چون شب بگذرد ریزد ز چشم آسمان انجم