امید تلخکامان وفا شیرینیی دارد

دل گمگشته ای دارم که از من می دهد یادم

غبار ناتوانم بسته نقش دست امیدی

که نتواند ز دامانت کشیدن کلک بهزادم

لب حسرت به جوی شیر تر کرده است فرهادم

ز پرواز دگر چون بلبل تصویر محرومم

پری در رنگ می افشانم و حیران صیادم