قفس از ششجهت باز است اما ساز وحشت کو

لب حسرت به جوی شیر تر کرده است فرهادم

ز پرواز دگر چون بلبل تصویر محرومم

پری در رنگ می افشانم و حیران صیادم

من و آن بی پروبالی که نتوان کرد آزادم

شکوه فطرتم فرشست هرجا می روی بیدل

ز هستی تا عدم یک سایه افکنده است شمشادم