به سعی آبله بینم ز ننگ هرزه جولانی

گشودم چشم و خلقی را ز یکدیگر جدا کردم

گرانی کرد بر طبعم غرور ناز یکتایی

خمی بر دوش فطرت بستم و خود را دوتا کردم

رفیقان چشمی ایجاد از برای خواب پا کردم

به رنگ انباشتم آیینه سوز محبت را

به ناموس وفا از آب گردیدن حیا کردم