که بر فرق جهانی سایه از دست دعا کردم

نمی از پیکرم جوشاند شرم ساز یکتایی

عرق غواصیی می خواستم باری شنا کردم

غنا می باید از فقرم طریق شفقت آموزد

به ترک های و هویم بی تلافی نیست آسایش

نی بزم غنا گر بینوا شد بوریا کردم

کلامم اختیاری نیست در عرض اثر بیدل