نرفت از طینتم شغل تمنای زمین بوسش

به این یک شیشه خلقی را دکاندار حلب کردم

به مشق عافیت ر اهی دگر نگشود این دریا

همین چون موج گوهر گردنی را بی عصب کردم

چو ماه نو جبین گر سوده شد ایجاد لب کردم

ندامت داشت بیدل معنی موهوم فهمیدن

به تحقیق نفس روز هزار آیینه شب کردم