که غبار هرزه تاز من و ما بلند کردم

من خاکسار گردن ز کجا بلند کردم

سر آبله دماغی ته پا بلند کردم

در و بام اوج عزت چقدر شکست پستی

ز فسونگه تعین نفسی ز وهم گل کرد

چو سحر دماغ اقبال به هوا بلند کردم

ز کجا نوای هستی در انفعال وا کرد