اسباب بی نیازی در رهن ترک دنیاست

من از فسانه شب را بر خود دراز کردم

در دشت بی نشانی شبنم نشان صبحست

عشقت ز من اثر خواست اشکی نیاز کردم

کسبی دگر چه لازم گر احتراز کردم

مینای من زعبرت درسنگ خون شد آخر

تا می به خاطر آمد یاد گداز کردم