بگسستم از دو عالم کاین رشته سازکردم

حیرتسرای امکان از بسکه کم فضا بود

بر روی هر دو عالم چشمی فراز کردم

نومیدی طلبها آهی به جلوه آورد

آسوده ام درین دشت از فیض نارسایی

گر دست کوتهی کرد، پایی دراز کردم

تنزیه موج می زد در عرصه حقیقت