که مردم در ره اما درد دل آواره کم کردم

طمع واکرد هرگه راه احرام دل طامع

صدا را در سواد سرمه سردادم عدم کردم

اگر آگاه حالم مرگ هم گردد که رحم آرد

مآل عمر بیدل داد وهمم داد آسودم

دو دم درس هوسها گرم کردم، سرد هم کردم