من ز دامان تو اندیشه چین می کردم

سجده آنجا که مرا افسر عزت می داد

می شدم بر فلک و یاد زمین می کردم

هر قدر گرد من از حادثه می دید شکست

پیش از آن دم که غم عشق به توفان آمد

گریه بر رنگ بنای دل و دین می کردم

ناله ها کردم و آگاه نگشتی ای کاش