شوم خسته گر پند من نشنود

که ماند که از تیغ او در جهان

بلرزند یکسر کهان و مهان

نباشد شگفت ار بمن نگرود

ورین رنج آسان کنم بر دلم

از اندیشه شاه دل بگسلم

نه از من پسندد جهان آفرین