مشت خاکم به عدم نیز همین می کردم

گر به محرومی تمثال نمی سوخت نفس

خانه آینه زنگار نشین می کردم

با سجود درت امروز سر و کارم نیست

شغل نظمم درد از خاک شدن بخیه راز

که من سوخته فکر چه زمین می کردم

از دل سوخته خاکستر یاسی ندمید