که در خم است شرابی چو لعل رمانی

سحرگهم چه خوش آمد که بلبلی گلبانگ

به غنچه می زد و می گفت در سخنرانی

که تنگدل چه نشینی ز پرده بیرون آی

مکن که می نخوری بر جمال گل یک ماه

که باز ماه دگر می خوری پشیمانی

به شکر تهمت تکفیر کز میان برخاست