که من درد دلی در سینه های چاک می گردم

وطن در پیش دارم لیک اگر نوشی به یاد آید

ز تلخی های منت حقه تریاک می گردم

اجابت صد سحر می خندد از دست دعای من

دم صبح اضطراب شعله های شمع می بالد

ترا می بینم و بر قتل خود بیباک می گردم

دماغ همت من ناز کوشش برنمی دارد