دمی گرد سرت می گردم و افلاک می گردم

دم صبح اضطراب شعله های شمع می بالد

ترا می بینم و بر قتل خود بیباک می گردم

دماغ همت من ناز کوشش برنمی دارد

بسامان بهار از من بجز عبرت چه می چیند

گریبان می درم گل می فروشم خاک می گردم

ببینم تاکجا محوم کند شرم تماشایت