ببینم تاکجا محوم کند شرم تماشایت

دمی گرد سرت می گردم و افلاک می گردم

بسامان بهار از من بجز عبرت چه می چیند

گریبان می درم گل می فروشم خاک می گردم

ز خود با هر عرق مقدار رنگی پاک می گردم

به زیر خاک هم فارغ نی ام از می کشی بیدل

خمستان در بغل چون ریشه های تاک می گردم