همچو بحر آخر به موج این صفحه را مسطر زدم

وحشتم اسباب امکان را به خاکستر نشاند

چون گل از پرواز رنگ آتش به بال و پر زدم

سینه لبریز خراش زخم ناخن ساختم

غافل از معنی جهانی بر عبارت ناز داشت

من هم از نامحرمی بانگی برون در زدم

چون هلال از مستی و مخموری عیشم مپرس