ساز پروازی دگر زین دامگاهم رو نداد

چشم وا کردم به چندین رنگ و بو ساغر زدم

از مژه طرف نقاب هر دو عالم بر زدم

چون نفس از دست بر هم سوده بال و پر زدم

فرصت هستی ورق گرداندنی دیگر نداشت

این قدرها بس که مژگانی به یکدیگر زدم