شعله افسرده ام اقبال نومیدی بلند

دامنی دریافتم دستی اگر بر سر زدم

فیض صبحی در طلسم هستی ام افسرده بود

دامن این گرد سنگین یک دو چین برتر زدم

هر کجا از پا نشینم چتر خاکستر زدم

خانه دل را که همچون لاله از سودا پر است

بیدل از داغ محبت حلقه ای بر در زدم