از پر قمری به چشم سرو خاکستر زدم

خشک طبعان غوطه ها در مغز دانش خورده اند

بسکه بر اوراق معنی آب نظم تر زدم

تا نبیند طرز رعنایی خرام قامتت

هرگز از دل شکوه داغ جفایت سر نزد

بی صدا بود این دو ساغر تا به یکدیگر زدم

عالمی را بر بساط خاک بود اقرار عجز