من هم از نقش جبین مهری بر این محضر زدم

هرگز از دل شکوه داغ جفایت سر نزد

بی صدا بود این دو ساغر تا به یکدیگر زدم

عالمی را بر بساط خاک بود اقرار عجز

شبنم اشکی فرو برده ست سر تا پای من

از ضعیفی غوطه در یک قطره چون گوهر زدم

بی تو یکدم صرفه راحت نبردم چون سپند