اینقدر چشمی که من بر روی هستی واشدم

عافیت در جلوه گاه بی نشانی بود و بس

رنگ تا گل کرد غارتگاه شوخیها شدم

بی تکلف جز خیالات شرار سنگ نیست

حیرتم بیدل زمینگیر تامل کرده است

ورنه تا مژگان پری افشاند من عنقا شدم