کامروز ناامید ز پیغام هم شدم

یاد نگاه او به چه کیفیتم بسوخت

عمری چراغ خلوت بادام هم شدم

پاس جدایی ام چه کمی داشت ای فلک

در عالمی که نقش نگین بال وحشت است

پایم به ننگ آمد اگر نام هم شدم

صد لغزشم ز ضعف به دوش تپش کشید