دو مصرع ربط پیدا می کند گر لب به لب بندم

ز گفت وگو دهم تا کی به توفان زورق دل را

حیا کو کز لب خاموش پل بحر طلب بندم

به این ترتیب الفاظی که دارد ننگ موزونی

به خیر و شر چه پردازم که تسلیم حیا مشرب

به کفرم می کند منسوب گر دل بر سبب بندم

مزاج خاکسارم با رعونت بر نمی آید