چو شمع هر که به افشای راز شد مشغول

مرا چو نقطه پرگار در میان گیرد

ضمیر دل نگشایم به کس مرا آن به

که روزگار غیور است و ناگهان گیرد

بسش زمانه چو مقراض در زبان گیرد

کجاست ساقی مه روی که من از سر مهر

چو چشم مست خودش ساغر گران گیرد