گذشت عمر به خواب و دمی نیاسودم

هزار خلد طرب داشته ست وضع خموش

چها گشود به رویم لبی که نگشودم

به رنگ سایه ز جمعیتم مگوی و مپرس

چو زخم صبح ندارم لب شکایت غیر

همان تبسم خود می کند نمکسودم

ز همرهان مدد پا نیافتم چو جرس