کاش صبحی دمد از موی بناگوش خودم

حیرت از لذت دیدار توام غافل کرد

چشمه آینه ام بیخبر از جوش خودم

انتظار هوس گردن خوبان تا چند

پرفشان است نفس لیک زخود رستن کو

با همه شور جنون در قفس هوش خودم

شمع تصویر من از داغ هم افسرده تر است