پرفشان است نفس لیک زخود رستن کو

چشمه آینه ام بیخبر از جوش خودم

انتظار هوس گردن خوبان تا چند

کاش صبحی دمد از موی بناگوش خودم

با همه شور جنون در قفس هوش خودم

شمع تصویر من از داغ هم افسرده تر است

اینقدر سوخته آتش خاموش خودم