با همه شور جنون در قفس هوش خودم

انتظار هوس گردن خوبان تا چند

کاش صبحی دمد از موی بناگوش خودم

پرفشان است نفس لیک زخود رستن کو

شمع تصویر من از داغ هم افسرده تر است

اینقدر سوخته آتش خاموش خودم

نقد کیفیتم از میکده یکتایی ست