تا به بهار جنون راهنمون خودم

صبح بهار دلم لیک ز کم فرصتی

تا نفسی گل کند گرد برون خودم

شور چمن داده ام کوچه زنجیر را

صید بتان کرده ام از نگه حیرتی

زین عمل آیینه سان داغ فسون خودم

تنگی آغوش دل سوخت پر افشانی ام