در خور آب بقا تشنه خون خودم

تنگی آغوش دل سوخت پر افشانی ام

الفت این آشیان کرد زبون خودم

گر نبود زندگی رنج هوسها کراست

تالب جرات نفس مایل اظهار نیست

غنچه صفت مرهم زخم درون خودم

خلوت آیینه ام موج پری می زند