تا به ثریا رسید آبله پای من

غنچه صفت مرهم زخم درون خودم

خلوت آیینه ام موج پری می زند

اینکه توام دیده ای نقش برون خودم

اینقدر افسرده همت دون خودم

در خور ظرف خیال حوصله دارد حباب

بیدل دریاکش جام نگون خودم