ذوق شکستن چو رنگ ریخت برون خودم

با نگه آشنا انجمن الفتم

از دل وحشت غبار دشت جنون خودم

سعی نمود بهار سیر خزان بود و بس

عشرتم ازباغ دهرطرف به رنگی نبست

همچو گل از بی کسی دست به خون خودم

هستی موهوم نیست غیر طلسم فریب