تا نفس آیینه است محو فسون خودم

عشرتم ازباغ دهرطرف به رنگی نبست

همچو گل از بی کسی دست به خون خودم

هستی موهوم نیست غیر طلسم فریب

کیست برد از کفم دامن افتادگی

سایه ام و عاشق بخت نگون خودم

قطره این بحر را ظاهر و باطن یکی است