داغت به عدم می برم و چاره ندارم

نازت به نگاهی نپسندید شهیدم

می سوخت دل منتظر از حسرت دیدار

دامن زدی آخر به چراغان امیدم

ای گل تو چه بودی که منت باز ندیدم

هیهات به خاکم نسپردی و گذشتی

نومید برآمد کفن موی سپیدم