از آمد و رفت تو کبابم چه توان کرد

ای گل تو چه بودی که منت باز ندیدم

هیهات به خاکم نسپردی و گذشتی

نومید برآمد کفن موی سپیدم

رفتی و چنین آمدی ای رنج شدیدم

می گریم و چون شمع عرق می کنم از شرم

ای وای که یکباره ز مژگان نچکیدم