رفتی و چنین آمدی ای رنج شدیدم

هیهات به خاکم نسپردی و گذشتی

نومید برآمد کفن موی سپیدم

از آمد و رفت تو کبابم چه توان کرد

می گریم و چون شمع عرق می کنم از شرم

ای وای که یکباره ز مژگان نچکیدم

رسم پر بسمل ز وفا منفعلم کرد