می گریم و چون شمع عرق می کنم از شرم

نومید برآمد کفن موی سپیدم

از آمد و رفت تو کبابم چه توان کرد

رفتی و چنین آمدی ای رنج شدیدم

ای وای که یکباره ز مژگان نچکیدم

رسم پر بسمل ز وفا منفعلم کرد

گردی شده بر باد نرفتم چه تپیدم