ای وای که یکباره ز مژگان نچکیدم

از آمد و رفت تو کبابم چه توان کرد

رفتی و چنین آمدی ای رنج شدیدم

می گریم و چون شمع عرق می کنم از شرم

رسم پر بسمل ز وفا منفعلم کرد

گردی شده بر باد نرفتم چه تپیدم

ای توسن ناز تو برون تاز تصور