رسم پر بسمل ز وفا منفعلم کرد

رفتی و چنین آمدی ای رنج شدیدم

می گریم و چون شمع عرق می کنم از شرم

ای وای که یکباره ز مژگان نچکیدم

گردی شده بر باد نرفتم چه تپیدم

ای توسن ناز تو برون تاز تصور

رفتم ز خود اما به رکابت نرسیدم