ز چندین پیرهن بر قامت موزون عریانی

چو اشک از چهره هستی عرق واری تراویدم

غبارم داشت سطری چند تحریر پریشانی

به مهر گردباد امروز مکتوبش رسانیدم

لباس عافیت چسبان ندیدم چشم پوشیدم

مرا از وهم عقبا سخت می ترسانی ای واعظ

به این تمهید اگر مردی برآر از ملک امیدم