خطای کوری از آن جمالم فکنده در چاه انفعالم

نبود کم انتظار محشر قیامتی دیگر آفریدم

تخیل هستی ام هوس شد عدم به جمعیتم قفس شد

هوا تقاضایی نفس شد سحر نبودم ولی دمیدم

تو ای سرشک آه کن به حالم که من ز چشم دگر چکیدم

به دامن عجز پا شکستن جهانی از امن داشت بیدل

دل از تک و تاز جمع کردم چو موج درگوهر آرمیدم