به هر جا نعمتی دیدم ز خوردن سیر گردیدم

به دوش شعله چندین دود بست امید خاکستر

به صبحی تا رسم مزدور صد شبگیر گردیدم

براین خوان هوس از انفعال ناگوارایی

حیا کو تا بشوید سرنوشت غم نصیبم را

که با این نقش رنج خامه تقدیر گردیدم

غبارم را خط نارسته پنهان داشت از یادش