به گرد خاطرش گردیدم اما دیر گردیدم

حیا کو تا بشوید سرنوشت غم نصیبم را

که با این نقش رنج خامه تقدیر گردیدم

غبارم را خط نارسته پنهان داشت از یادش

ندیدم باریاب آستان عفو طاعت را

در جرات زدم منت کش تقصیر گردیدم

چو رنگم نی بهاری بود در خاطر جوش گل