به غفلت وانمودم جوهر اسرار امکان را

فراهم آمدم چندانکه بر خود تنگ گردیدم

خموشی هم به ساز شرم مطلب برنمی آید

نوا بر سرمه بستم بسکه بی آهنگ گردیدم

جهان آیینه پیدا کرد تا من رنگ گردیدم

به عرض قابلیت گفتم اقبالی کنم حاصل

سزاوار فشار دیده های تنگ گردیدم