بارها آینه جام و سبو گردیدم

تا درتن باغ گل افشان نموگردیدم

رنگی آوردم و گرد سر او گردیدم

جز شکستم ننمودند درین دیر هوس

سبزه ام چون مژه ساغرکش سیرابی نیست

زبن چه حاصل که مقیم لب جوگردیدم

حیرتم می برد از خویش که چون ساغر رنگ