ناتوانی است پریخانه صد رنگ امید

آنقدر مایه که خرج تک و پو گردیدم

گل شبنم زده بی روی تو داغم دارد

ازکجا مایل این آبله رو گردیدم

مفت نقاش خیال تو که مو گردیدم

ترک جولان هوس موج گهر کرد مرا

جمع در جیب خودم کز همه سو گردیدم