چو صبح یکدو نفس اختیارکردم و دیدم

ز ناامیدی خمیازه های ساغر خالی

چه سر خوشی که به صرف خمارکردم و دیدم

ز چشم هوش نهان بود گرد فرصت هستی

به غیر نام تو نقدی نبود در گره دل

نفس به سبحه رساندم ، شمار کردم و دیدم

سر غرور هوا و هوس به طشت خجالت