چشم اگر پوشم لباس عافیت دارد پرم

با چنین عصیان ز دوزخ بایدم خجلت کشید

ظلم مپسندید بر آتش ز دامان ترم

بی تکلف چون حباب از قلزم آفات دهر

دل به عزلت خاک شد از درد آزادی مپرس

کاش از ننگ فسردن آب گردد گوهرم

تهمت اوهام چندین دام پیدا می کند